تو طلوع سحرگاه عشقي چشم هاي ترا مي شناسم
براي لمس تن عشق کسي بايد باشه بايد که سر خستگي هاتو به روي سينه بگيره
براي دلواپسي هات واسه سادگيت بميره
حرف تنهايي ، قديمي اما تلخ و سينه سوزه
اولين و آخرين حرف ، حرف هر روز و هنوزه تنهايي شايد يه راهه راهيه تا بي نهايت
قصه ي هميشه تکرار هجرت و هجرت و هجرت
اما تو اين راه ، که همراه جز هجوم خار و خس نيست
کسي شايد باشه شايد کسي که دستاش قفس نيست
جالبه :
از سوسک مي ترسيم
از له کردن شخصيت ديگران مثل سوسک نميترسيم
از عنکبوت ميترسيم
از اينکه تمام زندگيمون نار عنکبوت ببنده نمي ترسيم
از خوب سرخ نشدن قورمه سبزي ميترسيم
از سرخ شدن ادما از خجالت نميترسيم
از سرما خوردگي ميترسيم
از سرخورده کردن دوستامون نميترسيم
از شکستن ليوان ميترسيم
از شکستن دل ادما نميترسيم
از اينکه بهمون خيانت کنند ميترسيم
از خيانت کردن خودمون نميترسيم
خوابي رو ببين که آرزوشو داري
اونجايي برو که دلت مي خواد بري
اوني باش که دلت مي خواد باشي
چون تو فقط يه بار زندگي مي کني
و فقط يه فرصت واسه انجام تمام کارهايي که دلت مي خواد انجام بدي داري
بذار اونقدر شادي داشته باشي که زندگيتو شيرين کنه
اونقدر تجربه که قويت کنه
اونقدر غم که انسان نگهت داره
و اونقدر اميد که شادت کنه
شادترين مردم لزوما بهترين چيزا رو ندارن
اونا فقط از چيزايي که سر راهشون مياد بهترين استفاده رو مي کنن
روشنترين آينده ها هميشه بر پايه يه گذشته فراموش شده بنا ميشه
تو نميتوني تو زندگي پيشرفت کني مگه اينکه اجازه بدي خطاها و رنجهاي روحي گذشتت از ذهنت بره
وقتي به دنيا اومدي، گريه مي کردي
و هر کسي که اطرافت بود مي خنديد
يه جوري زندگي کن که آخرش تو کسي باشي که ميخندي و هر کسي که اطرافته گريه کنه
سالها رو نشمر ـ ـ خاطره ها رو بشمر...
مقياس عمر تعداد نفسهايي نيست که فرو ميبريم
بلکه لحظه هاييست که نفسمونو بيرون ميديم
