ساغرانه

تنها با تو ...

بي اختيار مي روم
                          نمي دانم به كجا
                                                     تنها مي روم با قد مهاي تنهايي
چه هوايي ست
                          دلم هواي تورا دارد
                                                      نه هواي بارش
نه هواي آسمان
                          فقط هواي تو را دارد
                                                      مي داني چه درديست

تنها در كوچه پس كوچه هاي شهر قدم زنان

تنها با ياد تو
تنها با ياد تو كنارت قدم زدن
تنها با ياد تو دستانت را فشردن
تنها با ياد تو سر به روي شانه هايت گذاشتن
آه

همه شان را دوست دارم
                                                         ابري كه مي بارد
برفي كه مي رقصد
                             كوهي كه مي ماند
                                                         آفتابي كه مي تابد
همه شان را دوست دارم
                                           اما
                                                  با تو بودن را دوست تر دارم
حتي اگر همه اينها نباشد
                             تو كه باشي كنارم
                                                تمام دنياي مني
                                                                 همچنان تنها
زير بار نگاه ملامت ها
                       در كوچه پس كوچه هاي برفي
                                                                  قدم مي زنم
                                             تنها با ياد تو
                                            با ياد چشمانت

+ نوشته شده در پنجشنبه 19 بهمن1385ساعت 20:0 توسط خان دایی جون |

ممنونم

بده دستات و به من تا باورم شه پیش می
می دونم خوب میدونی تو تارو پود و ریشه می

تو که از دنیا گذشتی واسه یک قصه من
چرا من نگذرم از یه پوست و خون به اسم تن

تو خیالمم نبود دوباره عاشقی کنم

ممنونم اجازه دادی با تو زندگی کنم

نمی دونم چی بگم که باورت شه جونمی
توی این کابوس درد رویای مهربونمی

وقتی حتی پیش می دلم برات تنگ می شه باز

عشق تو.تو لحظه هام حادثه سازو قصه ساز

به جون خودت که بی تو از نفس هم سیر می شم

نمی دونم چی می شه بد جوری گوشه گیر می شم

ممنونم که بچه بازیهام و طاقت می کنی

هر چقدر بد می شم اما تو نجابت میکنی

هر کجای دنیا باشم با منی و در منی

نگران حال و روزم بیشتر از خود منی

می دونی با تو پرم از شعرو ستاره

می دونی بی تو لحظه حرمتی نداره

+ نوشته شده در پنجشنبه 19 بهمن1385ساعت 3:12 توسط خان دایی جون |

شمع و پروانه

شبي يادُ دارم كه چشمم نخفت
شنيدم كه پروانه با شمعُ گفت:

كه من عاشقم گر بسوزم رواست
تورا گريه و سوز و زاري چراست؟

بگفت:اي هوادار مسكين من
برفت انگبين يار شيرين من

چو شيريني از من به در مي رود
چو فرهادم آتش به سر مي رود

همي گفت و هر لحظه سيلاب درد
فرو مي دويدش به رخساره زرد

تو بگريزي از پيش يك شعله خام
من استاده ام تا بسوزم تمام

ترا آتش عشق اگر پر سوخت
مرا بين كه از پايٌ تا سر بسوخت

+ نوشته شده در سه شنبه 17 بهمن1385ساعت 19:51 توسط خان دایی جون |

ساغرانه

نوشته های پیشین

نویسندگان